Synopsis
In een afgelegen gehucht in Wit-Rusland. Walentyna, 92 jaar oud, woont in een klein huisje waar ze zorgt voor haar dochter, die vanaf haar geboorte verlamd is. Tania heeft nog nooit gerend, gezwommen of iemand gekust. Ze heeft altijd haar armen en benen niet kunnen bewegen. Zij heeft echter een manier gevonden om zich uit te drukken door middel van schilderen en poëzie, waarin zij de pijn van het leven evenzeer oproept als de schoonheid ervan viert. In de schemering van haar leven opent Walentyna de versleten schriften van haar dochter, waarvan de poëtische kracht niet kan nalaten te boeien. Met een bijna impressionistische esthetiek is deze menselijke en bescheiden korte film een prachtige ode aan het leven.